Olmayana

Gözlerim ellerimde, incecik derimin altından, bana yaşadığımı haykıran, şarap kırmızısı kan dolu damarlarıma takıldı gözlerim. Tırnaklarımın içi gıpgri hayat dolu. Kalbim herkesinki gibi saatli atmıyor. Ne güneş doğuşu ne de yakamoz takip ettiği. Yıldızların göz kırpmaları gibi tıpkı, görünen başka, yaşanan bambaşka. Masmavi okyanusun yaşattığı yunusların sırtında bir yaşam benimki, bir bulutta bir derinde. İncilerim karbeyaz göğsümde sımsıkı. Mordan rengaernk bir yağmura ihtiyacım var sanki ruhumu tamamlamak için. Damarlarımda esen kan mor olmalı, verdiğim nefesin buğusu da. Bembeyaz kağıtta bıraktığım tek iz parmak izim olmalı, en ben gibi tıpkı, sâfi mor. Gölgemden geçip karşı tarafa her şeyi izlemek, sadece gözbebeklerimden taşıp beyin hücrelerimi dolduran hayatı bilmek... Bilmek her anın neyle dolu olduğunu... En siyah içinde bembeyaz yaşamak gücüne sahip olmak tüm hücrelerimde, kalemi oynattıkça üstüme akan hayatın içinden geçmek hem de her rengine dokunarak. Bir sen bulabilmek, hiç olmayan, olmayacak. Ah, içimden gerçeğe çıkartabilsem asla varolmayacak seni. Olduğum her yerde, herkesde bir parçan...
Öylesi acizim ki izlerini bir araya getirmekten. Her an senle yaşayabilmek en büyülü hediye olurdu. En yasaklı köşelerimi zapteden sensin. Kelimelere ihtiyacım yok sen oradayken, hatta düşünmeye de. Düşümdeki sensin, ağzımdan çıkan her sesle konuşan sensin. Kimse anlamasa da bilen sensin, öyle içimde, öyle uzaktasın ki. Denize daldığında güneş ışınlarının yansımalarını tutamadığım gibi ulaşılmazsın, aldığım nefes gibi, sonsuza dek tutamadığımsın. Hayatımdaki en büyük sır, sırlarımın en vazgeçilmezi, morumda saklım mavimsin..