Konuşmaktan, anlatmaktan yorulacağını düşünür insan hep. Durum tam tersi aslında. Sustuğu için yorulur insanın ruhu. Biriken çöp yığını gibi karmakarışık olur içi, bulanıklıktan dibi görünmez. En derin yalnızlığı seçip, kendini hep aynı yalanla kandırıp durur tamamen kapatırken kendini dünyaya. Anlatarak hazmetmek en kolay yoldur zira çok az kişi seçer bunu. Acı çekiliyorsa dibine kadar çekilmelidir, yaranın izi derin olmalıdır çünkü! İnsan, doğası gereği canı yanınca ya da canının yanacağını hissettiğinde sadistliği, rahata geldiğinde ise mazoşistliği kuşanır deri gibi üzerine. Acı, insanoğlunun kendi eliyle "olmazsa olmaz" yaptığı bir şey haline gelmiştir.
Dg
06.04.2006
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder